Πως με ελευθέρωσε η περίοδός μου.
Περίοδος, έμμηνος ρύση, εμμηνόρροια, δύσκολες μέρες, αδιαθεσία, «οι Ρώσοι».
Περίοδος, έμμηνος ρύση, εμμηνόρροια, δύσκολες μέρες, αδιαθεσία, «οι Ρώσοι». Τόσες λέξεις και τόσες ακόμα, όμως όταν έλεγα ένα απλό «ήρθε» αναστενάζοντας βαριά, οι συγκάτοικοί μου καταλάβαιναν ακριβώς για ποιο πράγμα μιλάω.
Γενικά δεν ήμουν από τα παιδιά που έκαναν συνεχώς ερωτήσεις στους γονείς τους, προσπαθούσα να τα ανακαλύπτω μόνη μου.
Από πολύ μικρή θυμάμαι να κοιτάζω τις σερβιέτες στις διαφημίσεις και να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό το μπλε υγρό που τις χρωματίζει στο κέντρο. Γενικά δεν ήμουν από τα παιδιά που έκαναν συνεχώς ερωτήσεις στους γονείς τους, προσπαθούσα να τα ανακαλύπτω μόνη μου. Αυτό το μπλε υγρό όμως μου έδωσε την εντύπωση πως δεν έπρεπε καν να ρωτήσω. Σίγουρα κάτι αντικαθιστούσε, αλλά τι;
«Όταν έρθει η ώρα θα τα μάθεις από τη μαμά σου! Και εκείνη από τη γιαγιά τα έμαθε. Δεν είναι τίποτα! Όλες οι γυναίκες το παθαίνουμε».
Όταν πήρα το θάρρος να ρωτήσω τη μεγάλη μου ξαδέρφη που ετοιμαζόταν για πανελλήνιες, ξαφνικά σοβάρεψε το πρόσωπο της και κατάλαβα ότι την έφερα σε αμηχανία κάτι το οποίο αυτόματα με έκανε και εμένα να νιώσω ότι έκανα κάτι κακό με την ερώτηση που της έθεσα. «Όταν έρθει η ώρα θα τα μάθεις από τη μαμά σου! Και εκείνη από τη γιαγιά τα έμαθε. Δεν είναι τίποτα! Όλες οι γυναίκες το παθαίνουμε».
Στα 13 μου κατάλαβα τι «παθαίνουμε»! Όπως και η μαμά μου στα 13 της το κατάλαβε.
Αυτό το «παθαίνουμε» μου έκατσε βαριά. «Παθαίνουμε» σκεφτόμουν, τι «παθαίνουμε»; Ήμουν περίπου 8 χρονών και ήδη ένιωθα πως το να είσαι κορίτσι είναι δύσκολο και τρομακτικό. Στα 13 μου κατάλαβα τι «παθαίνουμε»! Όπως και η μαμά μου στα 13 της το κατάλαβε. Μόνο που όταν εγώ το «έπαθα» πρώτη φορά ήταν αργά τη νύχτα στο σπίτι της γιαγιάς μου, καθώς η μαμά μου έλειπε στο εξωτερικό. Από τον φόβο μου δεν είπα τίποτα σε κανέναν, παρά πήγα μόνη μου στην τουαλέτα και έφτιαξα μια αυτοσχέδια σερβιέτα από χαρτί και πονούσα μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Δεν είπα κάτι γιατί δεν ήθελα να γίνει μεγάλο θέμα.

Στο σπίτι αυτά δεν τα συζητούσαμε ποτέ, παρόλο που είμασταν τρία κορίτσια, αλλά τώρα βρισκόμουν στο σπίτι της γιαγιάς μου. Η γιαγιά μου είναι ένας κάπως αδιάκριτος άνθρωπος για τα δεδομένα μου και το τελευταίο που ήθελα ήταν να ακούσω αυτό το «Μαριλελενάααακι μουυυυ έγινες γυναίκα;! Κάτσε να πάρω τη μαμά σου να της το πω!» και παράλληλα να πάρει τηλέφωνο και όλη την ευρύτερη οικογένεια για update. Στανταρακι. Ίσως ήταν αυτό, ίσως και κάτι άλλο, αλλά ένιωθα τρομερή ντροπή που το «έπαθα». Σαν να μην ήταν φυσιολογικό. Λίγο «WHY GOD? WHY ME?».
Έβλεπα κάποιες συμμαθήτριες μου πρώτη, δεύτερη, τρίτη μέρα περιόδου να τρέχουν και να πηδούν πάνω-κάτω και αναρωτιόμουν πως γίνεται αυτό.
Και μέχρι να μάθω, πραγματικά έπαθα! Πόσες φόρμες, πόσα σεντόνια και εσώρουχα χάλασα! Να βάζεις διπλές σερβιέτες αλλά πάλι τα ίδια! Χαραγμένη στο μυαλό μου η μυρωδιά και η αίσθηση του αίματος που έχει ποτίσει το τζιν την ώρα του μαθήματος και να θες απλά να ανοίξει η γη να σε καταπιεί, ενώ κανονικά θα έπρεπε να παρακολουθείς και να αντιγράφεις από τον πίνακα κάθε λέξη. Το χειρότερό μου ήταν οι μέρες που είχαμε γυμναστική στο σχολείο. Έδενα ένα φούτερ γύρω από τη μέση και πήγαινα με χαρτί από τη μαμά μου που ζητούσε να μην παρακολουθήσω το μάθημα εκείνη τη φορά. Όντως δεν μπορούσα!

Έβλεπα κάποιες συμμαθήτριες μου πρώτη, δεύτερη, τρίτη μέρα περιόδου να τρέχουν και να πηδούν πάνω-κάτω και αναρωτιόμουν πως γίνεται αυτό. Τι πάει λάθος με εμένα; Γιατί η γυμνάστρια μας με στραβοκοιτάει κάθε φορά που της δίνω το σημείωμα λες και θέλω επίτηδες να είμαι σε αυτή τη θέση! Περίμενα σαν γυναίκα και εκείνη, να καταλάβει, αφού όλες το «παθαίνουμε». Πάντα έπαιρνα μέρος στα αθλήματα. Μπάσκετ, βόλεϊ, ποδόσφαιρο ήταν η καθημερινότητά μου. Τώρα; Οπότε συνέπιπτε με την περίοδο, παγκάκι.
Σκέφτηκα «Οκ, τουλάχιστον μπορεί να πει κάτι για την περίοδο». Δεν έφτασε καν στη τρίτη παράγραφο. Τα περάσαμε όλα γρήγορα γρήγορα για να αποφευχθεί η ομαδική αμηχανία και το cringe!
Στο σχολείο κάποια στιγμή, την ώρα της Βιολογίας φτάσαμε σε ένα κεφάλαιο για το ανθρώπινο αναπαραγωγικό σύστημα. Σίγουρα όχι το αγαπημένο κομμάτι της βιολόγου μας, η οποία πριν καν ξεκινήσει να μας λέει είχε προετοιμαστεί για τα πειράγματα που θα ακολουθούσαν, κυρίως από τα αγόρια. Σκέφτηκα «Οκ, τουλάχιστον μπορεί να πει κάτι για την περίοδο». Δεν έφτασε καν στη τρίτη παράγραφο. Τα περάσαμε όλα γρήγορα γρήγορα για να αποφευχθεί η ομαδική αμηχανία και το cringe! Εκνευρίστηκα πάρα πολύ, δεν καταλάβαινα γιατί να προσπεράσουμε ένα θέμα που επηρεάζει όλες μας χονδρικά 60 μέρες τον χρόνο! Αν δεν τα μαθαίναμε και από εκεί τότε από πού;

Η κύρια πηγή πληροφοριών μου, λοιπόν, έγιναν οι φίλες μου και ειδικά η μία που μιλούσε για αυτά τα θέματα ανοιχτά με τη δική της μαμά. Τι είναι κύκλος, ωορρηξία, πως τα υπολογίζεις, τι να προσέχεις, πως να μην πονάς τόσο, πως να μην λερώνεσαι, όλα αυτά τα ανακάλυψα μόνη μου με τον καιρό. Σύντομα άρχισα να χωρίζω τον χρόνο σύμφωνα με την περίοδό μου. «Πότε αδιαθετώ; Τότε.» Ό,τι δραστήριο ήθελα να κάνω έπρεπε να προγραμματιστεί στις υπόλοιπες 24 μέρες, αλλά και ανάποδα! Δηλαδή «Θέλω να κοιμηθώ στην κολλητή μου. Όχι τότε, θα έχω περίοδο και θα είμαι χάλια», «Εκείνες τις μέρες δεν θα μπορώ να πάω σχολή, θα καλύψω την ύλη από τώρα» κλπ.
Αντιλήφθηκα πως η περίοδος μου δεν ήταν κάτι που πάθαινα για να «παραλύσω», αλλά ήταν κάτι που ερχόταν για να μάθω να ζω με και χωρίς αυτή.
Ένα καλοκαίρι κάπου στα 20 μου, μετά από μια δύσκολη περίοδο, συνειδητοποίησα πόσο πιο πολύ απολάμβανα τη θάλασσα επειδή τώρα δεν ήμουν πια αδιάθετη και μπορούσα να μπω. Αντιλήφθηκα πως η περίοδος μου δεν ήταν κάτι που πάθαινα για να «παραλύσω», αλλά ήταν κάτι που ερχόταν για να μάθω να ζω με και χωρίς αυτήν. Πέρα από το σημαντικό ρόλο που έπαιζε για την φυσιολογική λειτουργεία του αναπαραγωγικού μου συστήματος, μου μάθαινε ήδη βασικά πράγματα για το πώς να αντιμετωπίσω καταστάσεις στη ζωή μου. Έπρεπε απλώς να βρω τις συνδέσεις, κάτι που πάντα λάτρευα να κάνω με πράγματα. Συνειδητοποίησα λοιπόν, πως όσο καιρό φερόμασταν στο θέμα της περιόδου ως ταμπού και δεν το συζητούσαμε, εγώ μπήκα σε μια διαδικασία να προσπαθώ να καταλάβω ποια γυναίκα είναι στις δύσκολες μέρες της.

Όταν υπέθετα πως κάποια ήταν και πως πιθανώς να πονούσε όπως και εγώ, άρχισα να έχω μεγαλύτερη συμπόνοια και κατανόηση για εκείνες και κατ’ επέκταση για οποιονδήποτε γύρω μου που μπορεί να περνούσε κάτι το οποίο εγώ δεν γνωρίζω. Κάτι άλλο που σκέφτηκα ήταν πως η τόσο συχνή επαφή με το αίμα, με είχε σκληραγωγήσει σε σημείο που δεν είχα καν συνειδητοποιήσει. Από μικρή δυσκολευόμουν με διάφορα αλλά στις κρίσιμες στιγμές αντιδρούσα πάντα σωστά και δεν πανικοβαλλόμουν ποτέ! Και μετά κατάλαβα σε πόσες από εκείνες τις στιγμές ήμουν αδιάθετη! Δεν με σταμάτησε από το να κάνω αυτό που έπρεπε.
Αν εξαιρέσουμε τις καλοκαιρινές διακοπές δεν ξαναπρογραμμάτισα ποτέ τον χρόνο μου με βάση του πότε θα μου έρθει περίοδος. Γι΄αυτό, άρχισα να λέω «Ήρθε.», όχι «Το έπαθα».
Σκέφτηκα πως όπως και η περίοδος, όλα κάνουν τον κύκλο τους. Όπως έρχονται οι δύσκολες μέρες, έτσι φεύγουν, έρχονται οι μέτριες, μετά οι καλές, ύστερα πάλι οι δύσκολες. Και μόλις περάσουν αυτές οι μέρες, εκτιμάς ακόμα περισσότερο τις επόμενες, όπως ακριβώς έκανα εκείνη τη μέρα στη θάλασσα! Ξαφνικά δεν ήταν τόσο δραματική η κατάσταση. Έγινε ένα κλικ και απλά άλλαξα την οπτική μου γωνία. Ήταν η πρώτη φορά που είχα καταφέρει να το κάνω για κάτι που είχε σχέση με εμένα και επηρέαζε άμεσα την καθημερινότητά μου! Ελευθερώθηκα. Και ελευθερώθηκα από το ίδιο πράγμα που πίστευα πως με αιχμαλώτιζε. Ελευθερώθηκα από την περίοδό μου. Αν εξαιρέσουμε τις καλοκαιρινές διακοπές δεν ξαναπρογραμμάτισα ποτέ τον χρόνο μου με βάση του πότε θα μου έρθει περίοδος. Γι΄αυτό, άρχισα να λέω «Ήρθε.», όχι «Το έπαθα». Ναι πονάω ακόμα, ναι υπάρχουν κάποιες μέρες μέσα στο χρόνο που το μόνο που θα θέλω είναι να κουρνιάσω στον καναπέ μου, αλλά δεν το αφήνω να ορίζει τη ζωή μου και τη λειτουργικότητα μου όπως παλιά.

Κάποια στιγμή στα 34 άρχισα να πανικοβάλλομαι. Ίσως να έφταιγαν οι σπόντες των γονιών μου και των συγγενών που ήθελαν σόνι και ντε να με δουν να φτιάχνω οικογένεια, ίσως να έφταιγε το ότι πολλές φίλες και ξαδέρφες άρχισαν να κάνουν παιδιά και να βρίσκουν το «νόημα της περιόδου», όπως έλεγε μια θεία μας, αλλά ένιωθα ξαφνικά πως αλλού θα έπρεπε να βρίσκομαι στη ζωή μου, ως γυναίκα, και αλλού ήμουν. Άρχισα να αμφισβητώ τα θέλω μου, την πορεία μου ως Μαριλένα.
Λάτρευα και λατρεύω τα παιδιά, από μικρή θυμάμαι πως ήθελα όταν μεγαλώσω να υιοθετήσω.
«Πρέπει, αλλά γιατί δεν θέλω τώρα; Αν θελήσω μετά, θα έχω χάσει πολύτιμο χρόνο;» Όπως κατάλαβα αργότερα, αυτό ήταν απλά μια προβολή των άλλων, πάνω μου. Λάτρευα και λατρεύω τα παιδιά, από μικρή θυμάμαι πως ήθελα όταν μεγαλώσω να υιοθετήσω, για να δώσω οικογένεια σε παιδάκια που δεν την είχαν, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ένιωθα την ανάγκη να μπω σε αυτή τη διαδικασία μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσω τον «σκοπό» της περιόδου και των γύρω μου. Επειδή δεν ήθελα, σημαίνει πως τζάμπα βασανιζόμουν κάθε μήνα από τα 13 μου; Ήμουν άλλη κατηγορία γυναίκας; Μόνο για εκείνες που θέλουν παιδιά έχει αξία η περίοδος; Δεν βγάζει λογική.
Όλες περνάμε το ίδιο, άλλες πιο εύκολα, άλλες πιο δύσκολα, αλλά όλες μπορούμε να εκτιμήσουμε το θαύμα της φύσης που μας ενώνει.
Τώρα πια στα 42 μου χρόνια, έχοντας αποκομίσει διάφορες εμπειρίες, όχι μόνο από τα δικά μου βιώματα, αλλά και των αδερφών μου, καθώς έζησα και τις τρεις εγκυμοσύνες τους, αλλά και τα βιώματα της κολλητής μου που για καιρό προσπαθούσε αλλά δεν το κατάφερε λόγω κάποιων θεμάτων υγείας, μπορώ να πω με σιγουριά πως η περίοδος δεν είναι απλά μια διαδικασία που πρέπει να «ανεχτούμε» ώστε να φέρουμε μια νέα ζωή στον κόσμο, όπως μας έλεγαν για χρόνια. Είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Δεν έχει σημασία αν έκανες παιδιά ή αν θα κάνεις, αν μπορείς ή δεν μπορείς, αν θέλεις ή δεν θέλεις να κάνεις. Όλες περνάμε το ίδιο, άλλες πιο εύκολα, άλλες πιο δύσκολα, αλλά όλες μπορούμε να εκτιμήσουμε το θαύμα της φύσης που μας ενώνει. Σαν μια πριβέ λέσχη που φτιάχτηκε για εμάς. Μια εμπειρία εφ’όρου ζωής, που μας διδάσκει συνεχώς και μας κάνει πιο δυνατές σε πολλά διαφορετικά επίπεδα.

Από την πρώτη μας περίοδο, έως την κλιμακτήριο, την εμμηνόπαυση και τη ζωή μας μετά από αυτή. Ένα εργαλείο ωριμότητας όχι μόνο σωματικής, αλλά και συναισθηματικής. Έτσι το νιώθω. Ένα ταξίδι μοναδικό, με μοναδικό μονοπάτι για την κάθε μια από εμάς. Χθες είδα ξανά σερβιέτα σε διαφήμιση, της Libresse. Αυτή τη φορά, ήταν χρωματισμένη κόκκινη στο κέντρο.
Χθες είδα ξανά σερβιέτα σε διαφήμιση, της Libresse. Αυτή τη φορά, ήταν χρωματισμένη κόκκινη στο κέντρο.